♥ยุคโรแมนติคของบัลเล่ต์♥
วันอาทิตย์ที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2557
ความเจริญรุ่งเรืองสมัยฟื้นฟู
ในช่วงความเจริญรุ่งเรืองสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาการ (Renaissance) ในประเทศอิตาลี คริสตศตวรรษที่ 15-16 การแสดงทั้ง 3 ชนิดนี้ได้ถูกนำมาใช้โดยการรวมเอาการร้องเพลง การเต้นรำและการเล่าเรื่องเข้าไว้ด้วยกัน
เจ้าชายต่างๆ ในราชสำนักต่างแข่งขันกันจัดการแสดงพิเศษเพื่อแสดงให้เห็นถึงความมั่งคั่ง อำนาจและรสนิยม ถูกนำมาใช้ในประเทศฝรั่งเศส
ในช่วงคริสตศตวรรษที่ 16 เมื่อพระนางแคทเธอรีน เดอ เมดิชี (Catherine de Medici) ได้เข้าพิธีอภิเษกกับพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 พระนางแคทเธอรีน เดอ เมดิชี เป็นผู้ที่ให้ความสนใจและสนับสนุนการแสดงดังกล่าวอย่างจริงจัง
ในศตวรรษที่ 17 การแสดงในราชสำนักแพร่ไปทั่วยุโรป แลถึงจุดสูงสุดในประเทศฝรั่งเศส เรียกว่า “The Ballet a Entrée” โดยมีรูปแบบการแสดงเป็นฉากๆ ต่อเนื่องกันไปอย่างง่ายๆ เช่นเดียวกับการเต้นตามความนิยมในสมัยนั้น
ส่วนใหญ่การแสดงจะจัดในห้องบอลรูม (Ball Room) มีคนดูอยู่ทั้ง 3 ด้าน การแสดงให้ความสำคัญแก่ขบวนแถวมากกว่าตัวนักเต้นเอง นักแสดงทั้งหมดเป็นชายล้วนและเป็นนักแสดงสมัครเล่น ยกเว้นผู้ฝึกสอน (Ballet Master) เท่านั้นที่เป็นมืออาชีพและเป็นผู้จัดการแสดงทั้งหมด นอกเหนือไปจากเครื่องแต่งกายที่แปลกตาแล้ว บรรดานักเต้นเหล่านั้นจะสวมหน้ากากทำด้วยทองคำถักอีกด้วย
ในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 (ค.ศ.1643-1715) พระองค์ทรงเป็นนักเต้นรำที่มีความสามารถและกระตือรือร้นในการแสดงออก รูปแบบของการแสดงในสมัยนี้เปลี่ยนแปลงไปมาก ที่สำคัญ คือ การเปลี่ยนเวทีจากห้องบอลรูม มาเป็นเวทีมียกพื้นแบบอิตาเลียน แทนที่คนดูจะอยู่รอบๆ และมองการแสดงด้วยมุมต่ำ กลับเปลี่ยนมาเป็นคนดูอยู่ข้างหน้านักแสดง และมองดูการแสดงที่อยู่สูงกว่าบนเวทียกพื้นสิ่งนี้ทำให้มีผลในการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการแสดงอย่างสิ้นเชิง ขบวนแถวตรงไปตรงมาเหมือนรูปทรงเรขาคณิตไม่สามารถใช้ได้ดีอีกต่อไปบนเวทียกพื้นแบบใหม่ กลายเป็นการเน้นจุดสนใจที่ตัวนักเต้นโดยเฉพาะ นักเต้นมีเทคนิคการเต้นดีขึ้น ยากขึ้น และมีนักเต้นอาชีพเพิ่มมากขึ้น
ในปี ค.ศ.1861 นักเต้นอาชีพหญิงคนแรกก็ปรากฏขึ้นบนเวทีในประเทศฝรั่งเศสเป็นเวลากว่า 100 ปีที่ผู้หญิงจะมีบทบาทในบัลเล่ต์ แต่ก็ยังเป็นเพียงแค่ท่าเต้นง่ายๆ เล็กๆ น้อยๆ
คริสตศตวรรษที่ 18 เป็นยุคทองของนักเต้นชาย เช่น Gaetano และ Auguste Vertri ซึ่งก็เป็นดาวดวงเด่นในนักเต้นชาย จุดเด่นของนักเต้นชายก็ คือ ผลของลีลาที่เกิดจากชุดในสมัยนั้นผู้หญิงจะนุ่งกระโปรงบานที่หนักและไม่สะดวกในการเคลื่อนไหว วิกผมทรงหอคอย ซึ่งสามารถทำได้อย่างมากก็ คือ ท่าเลื่อนตัวไปอย่างสง่ารอบๆ เวที แล้วหยุดนิ่งในท่าเก๋ๆ ผู้ชายจะสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเพราะเครื่องแต่งตัวไม่มีสิ่งกีดขวางโดยเฉพาะช่วงขา สามารถกระโดและใช้ขาแสดงท่าที่ยากและสับสนได้
ในช่วงความเจริญรุ่งเรืองสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาการ (Renaissance) ในประเทศอิตาลี คริสตศตวรรษที่ 15-16 การแสดงทั้ง 3 ชนิดนี้ได้ถูกนำมาใช้โดยการรวมเอาการร้องเพลง การเต้นรำและการเล่าเรื่องเข้าไว้ด้วยกัน
เจ้าชายต่างๆ ในราชสำนักต่างแข่งขันกันจัดการแสดงพิเศษเพื่อแสดงให้เห็นถึงความมั่งคั่ง อำนาจและรสนิยม ถูกนำมาใช้ในประเทศฝรั่งเศส
ในช่วงคริสตศตวรรษที่ 16 เมื่อพระนางแคทเธอรีน เดอ เมดิชี (Catherine de Medici) ได้เข้าพิธีอภิเษกกับพระเจ้าเฮนรี่ที่ 8 พระนางแคทเธอรีน เดอ เมดิชี เป็นผู้ที่ให้ความสนใจและสนับสนุนการแสดงดังกล่าวอย่างจริงจัง
ในศตวรรษที่ 17 การแสดงในราชสำนักแพร่ไปทั่วยุโรป แลถึงจุดสูงสุดในประเทศฝรั่งเศส เรียกว่า “The Ballet a Entrée” โดยมีรูปแบบการแสดงเป็นฉากๆ ต่อเนื่องกันไปอย่างง่ายๆ เช่นเดียวกับการเต้นตามความนิยมในสมัยนั้น
ส่วนใหญ่การแสดงจะจัดในห้องบอลรูม (Ball Room) มีคนดูอยู่ทั้ง 3 ด้าน การแสดงให้ความสำคัญแก่ขบวนแถวมากกว่าตัวนักเต้นเอง นักแสดงทั้งหมดเป็นชายล้วนและเป็นนักแสดงสมัครเล่น ยกเว้นผู้ฝึกสอน (Ballet Master) เท่านั้นที่เป็นมืออาชีพและเป็นผู้จัดการแสดงทั้งหมด นอกเหนือไปจากเครื่องแต่งกายที่แปลกตาแล้ว บรรดานักเต้นเหล่านั้นจะสวมหน้ากากทำด้วยทองคำถักอีกด้วย
ในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 (ค.ศ.1643-1715) พระองค์ทรงเป็นนักเต้นรำที่มีความสามารถและกระตือรือร้นในการแสดงออก รูปแบบของการแสดงในสมัยนี้เปลี่ยนแปลงไปมาก ที่สำคัญ คือ การเปลี่ยนเวทีจากห้องบอลรูม มาเป็นเวทีมียกพื้นแบบอิตาเลียน แทนที่คนดูจะอยู่รอบๆ และมองการแสดงด้วยมุมต่ำ กลับเปลี่ยนมาเป็นคนดูอยู่ข้างหน้านักแสดง และมองดูการแสดงที่อยู่สูงกว่าบนเวทียกพื้นสิ่งนี้ทำให้มีผลในการเปลี่ยนแปลงรูปแบบการแสดงอย่างสิ้นเชิง ขบวนแถวตรงไปตรงมาเหมือนรูปทรงเรขาคณิตไม่สามารถใช้ได้ดีอีกต่อไปบนเวทียกพื้นแบบใหม่ กลายเป็นการเน้นจุดสนใจที่ตัวนักเต้นโดยเฉพาะ นักเต้นมีเทคนิคการเต้นดีขึ้น ยากขึ้น และมีนักเต้นอาชีพเพิ่มมากขึ้น
ในปี ค.ศ.1861 นักเต้นอาชีพหญิงคนแรกก็ปรากฏขึ้นบนเวทีในประเทศฝรั่งเศสเป็นเวลากว่า 100 ปีที่ผู้หญิงจะมีบทบาทในบัลเล่ต์ แต่ก็ยังเป็นเพียงแค่ท่าเต้นง่ายๆ เล็กๆ น้อยๆ
คริสตศตวรรษที่ 18 เป็นยุคทองของนักเต้นชาย เช่น Gaetano และ Auguste Vertri ซึ่งก็เป็นดาวดวงเด่นในนักเต้นชาย จุดเด่นของนักเต้นชายก็ คือ ผลของลีลาที่เกิดจากชุดในสมัยนั้นผู้หญิงจะนุ่งกระโปรงบานที่หนักและไม่สะดวกในการเคลื่อนไหว วิกผมทรงหอคอย ซึ่งสามารถทำได้อย่างมากก็ คือ ท่าเลื่อนตัวไปอย่างสง่ารอบๆ เวที แล้วหยุดนิ่งในท่าเก๋ๆ ผู้ชายจะสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระเพราะเครื่องแต่งตัวไม่มีสิ่งกีดขวางโดยเฉพาะช่วงขา สามารถกระโดและใช้ขาแสดงท่าที่ยากและสับสนได้
ผู้ออกแบบท่าเต้น
- Carlo Blasis ผู้มีความสำคัญในประวัติศาสตร์บัลเล่ต์ โดยเน้นถึงวิธีการที่เรียกว่า “Ballon” แปลว่า เบาลอย อันเป็นท่าหนึ่งของบัลเล่ต์ที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน
- Charls Didelot ผู้เป็นอัจฉริยะในเรื่องการสร้างฉากและผลิต “Adagio” ครั้งแรกใน Zephyre et Flore ปี ค.ศ. 1796
- Jean Dauberval ลูกศิษย์คนหนึ่งของ Noverre ที่ทำให้ Ballet d’ action แพร่หลายทั่วยุโรป
- Salvatore Vigano เป็นผู้ริเริ่มสร้างรูปแบบของบัลเล่ต์ที่เน้นพระเอกของเรื่อง
ศิลปินทั้ง 4 ท่านนี้ ต่างเน้นการแสดงออกอย่างละคร ดนตรี การออกแบบท่าเต้นและ Plot เรื่อง
การแสดงบันเทิงที่แพร่หล่ยไปในราชสำนัก
- Interludes เป็นการแสดงชุดสั้นๆ ซึ่งประกอบไปด้วยนักร้องและนักเต้น คั่นระหว่างการเสิร์ฟอาหาร
- Masquerades เป็นขบวนแห่ของนักแสดงที่จะหยุดต่อหน้าแขกผู้มีเกียรติ และนักแสดง จะอ่านโคลงกลอนหรือเล่าเรื่อง โดยสวมหน้ากากด้วย
- Mummers เป็นการแสดงซึ่งนักเต้นจะสวมหน้ากาก
ยุคโรแมนติคของบัลเล่ต์
เริ่มในปี ค.ศ. 1830 และจบสิ้นในช่วงสงคราม Franco-Prussian ในปี ค.ศ.1870 ช่วง 40 ปีของยุคนี้ มีการเปลี่ยนแปลงในบัลเล่ต์มากมาย เช่น เกิดการเต้นแบบ Pas de deux, การขึ้นปลายเท้า (Pointe) กลายเป็นที่นิยมมากขึ้น แม้ในสมัยนั้น จะยังไม่มีรองเท้าหัวแข็ง (Blocked shoes) นักเต้นยังไม่สามารถทำอะไรได้มากเหมือนในปัจจุบัน เทคนิคใหม่ๆ เช่น แสงจากตะเกียง ถึงแม้จะมีอันตรายก็สามารถจะทำอะไรได้มากขึ้นในด้านแสง หรือในด้านเครื่องแต่งกาย Marie Taglioni สวมเครื่องแต่งกายใน La Sylphide ในปี ค.ศ.1832 ด้วยชุดที่ฟิตช่วงอก กระโปรงบานทรงระฆัง สีขาวนวล ซึ่งต่อมากลายเป็นชุดที่นิยมและยังใช้มาจนถึงทุกวันนี้ ในยุคโรแมนติคจะเห็นได้ว่า มีการยกฐานะของนักเต้นหญิง (Ballerina) เหนือกว่านักเต้นชาย และเป็นที่ชื่นชอบต่อสายตาสาธารชนทุกแห่งยกเว้นที่รัสเซียและเดนมาร์ก นักเต้นชายจะเป็นเพียงแค่ตัวประกอบหรือเป็นผู้ยกนักเต้นหญิงเหมือนเครื่องจักรกลเท่านั้น ในบางครั้ง ถึงขนาดมีการใช้ผู้หญิงแต่งตัวเป็นนักเต้นชาย En travestri Ballet ถือเป็นเรื่องของผู้หญิงในระยะนั้น จนกระทั่ง Michel Fokine เริ่มให้ความสำคัญในบทของนักเต้นชายในปี ค.ศ.1909 จนกลายเป็นสิ่งที่ยังคงอยู่จนทุกวันนี้ เช่น Rudolf Nureyev และ Makhil Barshinikov ในทางตรงข้ามปรากฏว่าผู้ปกครองชาวอเมริกัน ยังอยากจะเห็นลูกชายของตนเองเป็นนักฟุตบอลแทนที่จะเป็นนักเต้น แต่อย่างไรก็ตาม นักกีฬาหลายคนได้มีการฝึกบัลเล่ต์เพื่อพัฒนาการ Balance และ Co-ordination Romantic Ballet เกี่ยวข้องกับอารมณ์และสิ่งเหนือธรรมชาติ แทนที่จะเป็นเรื่องที่มีเหตุผล เรื่องราวส่วนมากมักจะเกี่ยวกับการหนีโลกความเป็นจริงไปสู้โลกทีเหนือความจริง Ballerina เช่น Marie Tagioni ได้แสดงให้เห็นถึงวิญญาณหรือสิ่งที่ลอยได้หรือสัตว์จากโลกอื่น Fanny Essler แสดงให้เห็นถึงความสามารถทางเทคนิคที่ส่งประกายเด่น ซึ่งสมัยนั้นนักเต้นจะต่างจากปัจจุบัน คือจะมีความสามารถแต่หุ่นไม่ดีนัก ขาใหญ่และน่องใหญ่ Gauitier เคยเขียนถึง Essler ว่าเสมือนนักเต้นปัจจุบัน คือ สะโพกเล็ก อกไม่ใหญ่มาก ดูไม่รู้ว่าหญิงหรือชาย มีลักษณะทั้งสวยและหล่อเหมือนเด็กชาย
ยุคทองของบัลเล่ต์
เมื่อทิศทางการพัฒนาของบัลเล่ต์ตั้งแต่ศตวรรษที่ 18 ถึง 20 มุ่งหน้าไปเช่นนั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่ความเฟื่องฟูของบัลเลต์ในภายหลังจะมามีศูนย์กลางอยู่ที่รัสเซีย โดยเฉพาะเมื่อมี 3 ทหารเสือ อย่าง มาริอุส เปติปา เลฟ อีวานอฟ และเพเทอร์ ไชคอฟสกี ซึ่งช่วยกันแต่ง Swan Lake (1895) จนกลายเป็นบัลเลต์เรื่องดังที่สุดในโลก มาริอุส ซึ่งเป็นนักออกแบบท่าเต้น ยังร่วมงานกับเพเทอร์ ไชคอฟสกีในบัลเลต์เรื่องดังๆ ของโลก อย่าง The Nutcracker (1892) และ The Sleeping Beauty (1890) ซึ่งนับว่าเป็นยุคทองของรัสเซียทีเดียว จากเรื่อง Swan Lake นี่เองทำให้เกิดกระโปรงสั้น ที่เรียกว่า ตูตู้ (Tutu) อย่างที่เราเห็นทั้งหงส์ขาวหงส์ดำในเรื่องดังกล่าวสวมใส่ ภายหลังกลายเป็นกระโปรงที่สวมกันในนักเต้นบัลเลต์ทั่วไป บัลเลต์รัสเซียมียุคทองอยู่ได้ไม่นานก็เกิดการปฏิวัติในรัสเซีย ทั้งนักแต่งเพลง นักออกแบบท่าเต้น และนักแสดงจำนวนมากพากันอพยพออกนอกประเทศ โดยเฉพาะการอพยพมาจุดกำเนิดของบัลเลต์คลาสสิก อย่าง ฝรั่งเศส ของเซอร์เก ดิอากิเลฟ ที่มาเปิดบริษัท บัลเลต์รัสเซีย (Ballets Russes) ในกรุงปารีส อันเป็นศูนย์กลางของบัลเลต์รัสเซียหลังจากปฏิวัติบอลเชวิกส์
ลักษณะของบัลเล่ต์
บัลเล่ต์ก็มีลักษณะคล้ายโอเปรา กล่าวคือ เป็นการแสดงบนเวทีโดยมีตัวละครซึ่งใช้การเต้นเป็นหลักไม่มีเจรจาใดๆ มีการแต่งตัว มีการจัดฉาก และที่สำคัญ คือ การใช้ดนตรีบรรเลงประกอบในลักษณะเดียวกับโอเปรา และใช้วงออร์เคสตราบรรเลง
การแสดงบัลเล่ต์มีการแบ่งเป็นองก์ เป็นฉาก และมีเพลงนำเช่นเดียวกับโอเปรา ลักษณะของเพลงอาจะเป็นการบรรบายเรื่องราวหรือการใช้ไลฟ์โมทีฟเช่นเดียวกับโอเปรา กล่าวคือ การใช้แนวทำนองแทนตัวละครหรือเหตุการณ์ต่าง ๆ อย่างแน่นอนและครั้งใดก็ตามที่ตัวละครตัวหนึ่่งปรากฏขึ้น ดนตรีจะบรรเลงทำนองนั้นเสมอ เช่น เดียวก็พบเหตุการณ์หนึ่ง ๆ โดยเหตุที่ตัวละครในบัลเล่ต์ไม่มีการร้องหรือเจรจาเป็นภาษาพูดในลักษณะของโอเปรา ดนตรีจึงมีความสำคัญมากเนื่องจากการสื่อภาษาต่างๆ ใช้ดนตรีถ่ายทอดโดยตลอดร่วมกับการเคลื่อนไหวในลักษณะของการเต้น ( Choreography ) ซึ่งเปรียบได้กับบทละครของโอเปราลักษณะพิเศษของบัลเล่ต์ คือ การใช้ปลายเท้าเต้นโดยการเคลื่อนไหวลักษณะต่างๆ ด้วยการสวมร้องเท้าบัลเลท์ที่หนุนให้เท้าสามารถเขย่งได้อย่างมั่นคง ผู้คิดท่าเต้น ( Choreographer ) จึงจะเป็นผู้หนึ่งที่มีความสำคัญมาก
ดังนั้นถ้าผู้ชมบัลเล่ต์ต้องการติดตามเรื่องราวให้เข้าใจโดยตลอดอย่างแจ่มแจ้งจึงควรอ่านเนื้อเรื่่องในแต่ละองก์ แต่ละฉากก่อนชมบัลเล่ต์จะทำให้ติดตามชมบัลเล่ต์ได้อย่างเป็นเรื่องราวไม่น่าเบื่อ การชมบัลเล่ต์แต่ละครั้งผู้ชมจึงควรอ่านสูจิบัตรเสียก่อน เพราะในสูจิบัติจะมีรายละเอียดเรื่องราวของบัลเล่ต์กล่าวไว้เสมอ
บัลเล่ต์ก็มีลักษณะคล้ายโอเปรา กล่าวคือ เป็นการแสดงบนเวทีโดยมีตัวละครซึ่งใช้การเต้นเป็นหลักไม่มีเจรจาใดๆ มีการแต่งตัว มีการจัดฉาก และที่สำคัญ คือ การใช้ดนตรีบรรเลงประกอบในลักษณะเดียวกับโอเปรา และใช้วงออร์เคสตราบรรเลง
การแสดงบัลเล่ต์มีการแบ่งเป็นองก์ เป็นฉาก และมีเพลงนำเช่นเดียวกับโอเปรา ลักษณะของเพลงอาจะเป็นการบรรบายเรื่องราวหรือการใช้ไลฟ์โมทีฟเช่นเดียวกับโอเปรา กล่าวคือ การใช้แนวทำนองแทนตัวละครหรือเหตุการณ์ต่าง ๆ อย่างแน่นอนและครั้งใดก็ตามที่ตัวละครตัวหนึ่่งปรากฏขึ้น ดนตรีจะบรรเลงทำนองนั้นเสมอ เช่น เดียวก็พบเหตุการณ์หนึ่ง ๆ โดยเหตุที่ตัวละครในบัลเล่ต์ไม่มีการร้องหรือเจรจาเป็นภาษาพูดในลักษณะของโอเปรา ดนตรีจึงมีความสำคัญมากเนื่องจากการสื่อภาษาต่างๆ ใช้ดนตรีถ่ายทอดโดยตลอดร่วมกับการเคลื่อนไหวในลักษณะของการเต้น ( Choreography ) ซึ่งเปรียบได้กับบทละครของโอเปราลักษณะพิเศษของบัลเล่ต์ คือ การใช้ปลายเท้าเต้นโดยการเคลื่อนไหวลักษณะต่างๆ ด้วยการสวมร้องเท้าบัลเลท์ที่หนุนให้เท้าสามารถเขย่งได้อย่างมั่นคง ผู้คิดท่าเต้น ( Choreographer ) จึงจะเป็นผู้หนึ่งที่มีความสำคัญมาก
ดังนั้นถ้าผู้ชมบัลเล่ต์ต้องการติดตามเรื่องราวให้เข้าใจโดยตลอดอย่างแจ่มแจ้งจึงควรอ่านเนื้อเรื่่องในแต่ละองก์ แต่ละฉากก่อนชมบัลเล่ต์จะทำให้ติดตามชมบัลเล่ต์ได้อย่างเป็นเรื่องราวไม่น่าเบื่อ การชมบัลเล่ต์แต่ละครั้งผู้ชมจึงควรอ่านสูจิบัตรเสียก่อน เพราะในสูจิบัติจะมีรายละเอียดเรื่องราวของบัลเล่ต์กล่าวไว้เสมอ
วันอาทิตย์ที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2557
ประวัติความเป็นมาขอบัลเล่ต์
บัลเล่ต์จัดเป็นการแสดงบนเวทีที่เน้นการเต้นรำโดยการนำศิลปะทางด้านเครื่องแต่งกาย ด้านฉาก และที่สำคัญคือ ดนตรีที่บรรเลงโดยวงออร์เคสตรา บัลเล่ต์มีกำเนิดขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 15 ในวังแห่งประเทศฝรั่งเศส ซึ่งราชวงศ์ และเจ้านายผู้สูงศักดิ์มีส่วนร่วมด้วย ปกติมักจะจัดแสดงในงานสมรส งานวันเกิด และการฉลองชัยชนะ บัลเลท์ในลักษณะนี้เหลือหลักฐานทางดนตรีให้ศึกษาได้ ได้แก่ เรื่อง La Ballet Comique de la Royne ( 1581 ) บัลเลท์ได้รับการสนับสนุนอย่างมากในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และสืบมาจนในศตวรรษที่ 18 ผู้นำในทางบัลเลท์ คือ J.G. Noverre ( 1727 - 1809 ) โดยมีผู้ประพันธ์เพลงเช่น Rameau และ Gluck
ต่อมา ในศตวรรษที่ 19 บัลเลท์ได้แพร่หลายเข้าไปในอิตาลี จึงได้มีการปรับปรุงเทคนิคต่าง ๆ ให้แปลกใหม่ขึ้น รวมทั้งทางฝรั่งเศสก็มีการพัฒนาไปเช่นกัน ในยุคนี้เองตัวเด่น ๆ ซึ่งเป็นผู้หญิงที่เรียกว่า บัลเลรินา ( Ballerina ) ได้รับการเน้นให้เป็นตัวเอก และฝ่ายชายซึ่งเคยมีบทบาทเด่นมาก่อนได้ลดบทบาทลงไปเป็นตัวสนับสนุนบัลเลรินา ลักษณะเช่นนี้ในบัลเลท์ของ Adolphe Adam เรื่อง Giselle ของโลกได้รับการประพันธ์ขึ้น คือ เรื่อง Swantake ( 1875 ) โดยผู้ประพันธ์ชื่อดังของโลกคนหนึ่งคือ ไชคอฟสกี ซึงยังได้ประพันธ์บัลเล่ต์ไว้อีกสองเรื่องที่มีชื่อเสียงเช่นกัน คือ Sleeping Bcauty ( 1889 ) และ The Nutcracker ( 1892 ) ในทางการเต้น รัสเซียได้ชื่อว่าเป็นผู้นำทางบัลเลท์เช่นกัน โดยการนำของ Marisu Petipa ( 1819 - 1910 ) คณะบัลเล่ต์ที่มีชื่อเสียงก้องโลกของรัสเซียที่ทุกคนรู้จัก คือ บอลซอย ( Bolshoi )
ในศตวรรษที่ 20 บัลเล่ต์ที่ได้รับการพัฒนาไปจนมีรูปแบบที่เรียกว่า โมเดิร์ทดานซ์ ซึ่งนำเอาหลักของบัลเล่ต์มาผสมผสาน ดัดแปลงให้เป้นการเต้นโดยไม่จำเป็นต้องสวมรองเท้าบัลเลท์และไม่ต้องใช้ปลายเท้าในลักษณะของบัลเล่ต์
บัลเล่ต์จัดเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของโอเปราฝรั่งเศส นอกจากนี้ในละครเพลงแนวตลกหลายเรื่องของอเมริกาก็มีบัลเล่ต์เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญ เช่น เรื่อง Oklahoma และ Brigadoon
ผู้ประพันธ์เพลงที่มีชื่อเสียงในการประพันธ์เพลงบัลเล่ต์ ได้แก่ ไชคอฟกี่ โปรโกเฟียฟ คอปแลนด์ และ ฟอลลา เป็นต้น
บัลเล่ต์จัดเป็นการแสดงบนเวทีที่เน้นการเต้นรำโดยการนำศิลปะทางด้านเครื่องแต่งกาย ด้านฉาก และที่สำคัญคือ ดนตรีที่บรรเลงโดยวงออร์เคสตรา บัลเล่ต์มีกำเนิดขึ้นระหว่างศตวรรษที่ 15 ในวังแห่งประเทศฝรั่งเศส ซึ่งราชวงศ์ และเจ้านายผู้สูงศักดิ์มีส่วนร่วมด้วย ปกติมักจะจัดแสดงในงานสมรส งานวันเกิด และการฉลองชัยชนะ บัลเลท์ในลักษณะนี้เหลือหลักฐานทางดนตรีให้ศึกษาได้ ได้แก่ เรื่อง La Ballet Comique de la Royne ( 1581 ) บัลเลท์ได้รับการสนับสนุนอย่างมากในสมัยพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 และสืบมาจนในศตวรรษที่ 18 ผู้นำในทางบัลเลท์ คือ J.G. Noverre ( 1727 - 1809 ) โดยมีผู้ประพันธ์เพลงเช่น Rameau และ Gluck
ต่อมา ในศตวรรษที่ 19 บัลเลท์ได้แพร่หลายเข้าไปในอิตาลี จึงได้มีการปรับปรุงเทคนิคต่าง ๆ ให้แปลกใหม่ขึ้น รวมทั้งทางฝรั่งเศสก็มีการพัฒนาไปเช่นกัน ในยุคนี้เองตัวเด่น ๆ ซึ่งเป็นผู้หญิงที่เรียกว่า บัลเลรินา ( Ballerina ) ได้รับการเน้นให้เป็นตัวเอก และฝ่ายชายซึ่งเคยมีบทบาทเด่นมาก่อนได้ลดบทบาทลงไปเป็นตัวสนับสนุนบัลเลรินา ลักษณะเช่นนี้ในบัลเลท์ของ Adolphe Adam เรื่อง Giselle ของโลกได้รับการประพันธ์ขึ้น คือ เรื่อง Swantake ( 1875 ) โดยผู้ประพันธ์ชื่อดังของโลกคนหนึ่งคือ ไชคอฟสกี ซึงยังได้ประพันธ์บัลเล่ต์ไว้อีกสองเรื่องที่มีชื่อเสียงเช่นกัน คือ Sleeping Bcauty ( 1889 ) และ The Nutcracker ( 1892 ) ในทางการเต้น รัสเซียได้ชื่อว่าเป็นผู้นำทางบัลเลท์เช่นกัน โดยการนำของ Marisu Petipa ( 1819 - 1910 ) คณะบัลเล่ต์ที่มีชื่อเสียงก้องโลกของรัสเซียที่ทุกคนรู้จัก คือ บอลซอย ( Bolshoi )
ในศตวรรษที่ 20 บัลเล่ต์ที่ได้รับการพัฒนาไปจนมีรูปแบบที่เรียกว่า โมเดิร์ทดานซ์ ซึ่งนำเอาหลักของบัลเล่ต์มาผสมผสาน ดัดแปลงให้เป้นการเต้นโดยไม่จำเป็นต้องสวมรองเท้าบัลเลท์และไม่ต้องใช้ปลายเท้าในลักษณะของบัลเล่ต์
บัลเล่ต์จัดเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของโอเปราฝรั่งเศส นอกจากนี้ในละครเพลงแนวตลกหลายเรื่องของอเมริกาก็มีบัลเล่ต์เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญ เช่น เรื่อง Oklahoma และ Brigadoon
ผู้ประพันธ์เพลงที่มีชื่อเสียงในการประพันธ์เพลงบัลเล่ต์ ได้แก่ ไชคอฟกี่ โปรโกเฟียฟ คอปแลนด์ และ ฟอลลา เป็นต้น
วันเสาร์ที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2557
แบบเสนอหัวข้อการสร้าง Blog
แบบเสนอหัวข้อการสร้าง Blog รายวิชา ง31101 การงานอาชีพและเทคโนโลยี
ผู้เสนอ น.ส.พัชราภรณ์ หอมสุวรรณ ชั้น ม. 4/8 เลขที่ 41
ชื่อ blog ภาษาไทย ประวัติความเป็นมาของบัลเล่ต์ ชื่อ blog ภาษาอังกฤษ History of Ballet
ที่อยู่ blog Mayphatcharaphon
ครูที่ปรึกษา 1.ครูศิวาวุธ ภาณุพิจารย์
ที่มาและความสำคัญ
ที่มาและความสำคัญ
เนื่องจากบัลเล่ต์เป็นศิลปะในคริสต์ศตวรรษที่ 18 การแสดงจะเป็นการเต้นประกอบเพลงในละครคั่นสลับฉากรูปแบบของการนำเสนอของบัลเล่ต์เข้ามามีบมบาทกับการแสดงนาฎตศิลป์ไทย บัลเล่ต์ได้พัฒนามาจนเป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาไทยในระดับอนุบาลจนถึงระดับอุดมศึกษา นอกจากนี้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 9 ทรงประพันธ์บทเพลงเพื่อใช้ประกอบการแสดงบัลเล่ต์หลายชุดและทรงให้การสนับสนุนบัลเล่ต์จึงทำให้บัลเล่ต์เป็นที่รู้จักของคนไทย ผู้จัดทำเห็นว่าเราควรศึกษาและนำความรู้ที่ได้ไปเผยแพร่ต่อๆไป จึงจัดทำ blog ประวัติความเป็นมาของบัลเล่ต์ ขึ้นมาเพื่อเผยแพร่ความรู้ให้กับผู้คนที่ต้องการจะศึกษาหาข้อมูลเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของบัลเล่ต์ให้สามารถเข้าใจได้ง่ายขึ้นให้ได้รับความรู้ที่ชัดเจนและนำไปเผยแพร่ต่อไป
วัตถุประสงค์ของการดำเนินงาน
1. เพื่อblog ประวัติความเป็นมาของบัลเล่ต์ จัดทำขึ้นมาเพื่อเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของบัลเล่ต์
2. เพื่อศึกษาความพึงพอใจของผู้ชม
3. เพื่อศึกษาการสร้าง blog และเว็บไซต์
ซอฟแวร์ที่ใช้ในการพัฒนา
1.www.bloger.com
2.adobe Photoshop
3.PhotoScape
ขอบเขต
เนื้อหาภายใน Blog จะประกอบไปด้วย ข้อมูลเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของบัลเล่ต์ โดยมีหัวข้อหลักดังนี้
1. ประวัติความเป็นมา
2. ความเจริญรุ่งเรืองสมัยฟื้นฟู
3. ลักษณะของบัลเล่ต์
4. ยุคทองของบัลเล่ต์
5. ผู้ออกแบบท่าเต้น
6. การแสดงบันเทิงที่แพร่หลายในราชสำนัก
7.รูปภาพประกอบ
ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับ
1. เป็นแหล่งเผยแพร่ความรู้เกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของบัลเล่ต์
2. สามารถนำข้อมูลไปศึกษาสืบค้นต่อได้
3. ได้มีส่วนร่วมช่วยให้ผู้อื่นได้รับความรู้ในเนื้อหา
4.ได้รับความรู้ความเข้าใจในการสร้างเว็บ
สมัครสมาชิก:
ความคิดเห็น (Atom)